Boos zijn!

spiegel

Boos zijn!

Herken je dat, een spiegel voorgehouden krijgen door je kinderen? Gisteren gebeurde het mij weer: mijn zoons (beide pubers) 'houden niet van opruimen'. Overal in huis liggen spullen die door hen zijn achtergelaten, lege verpakkingen, tassen, sokken enz. Meestal vraag ik hen hun spullen op te ruimen op de daarvoor bestemde plekken, soms dring ik aan. Vaak ruim ik toch de troep maar weer op omdat ik me eraan erger. Gisteren was voor mij de maat vol toen ik weer troep vond nadat ik kort daarvoor had opgeruimd. Ik was boos! Ik probeerde mijn zoon uit te leggen waarom ik boos werd: ik baal ervan dat ik alles voor iedereen moet opruimen. Mijn zoon reageerde met 'je zegt altijd maar bla, bla, bla'......

Op dat moment begreep ik dat mijn boodschap dus niet gehoord wordt! Voor hem is de troep geen probleem, en het gezeur van zijn moeder hoort erbij. Ik realiseerde me dat het over mij gaat, hoe ik aangeef wat ik wil en hoe ik me daarbij voel. Ik heb dit verder uitgelegd: voor mij is het niet oké dat jij je troep niet opruimt. Het komt op mij over alsof het vanzelfsprekend is dat ik alles opruim, alsof ik een huishoudster ben, en alsof dit niet gewaardeerd wordt. Dit op een krachtige, duidelijke, maar niet schreeuwerige manier. Mijn zoon werd stil en ruimde zelf zijn troep op. De boodschap is overgekomen!

Ik werd me weer meer bewust dat mijn boosheid me hielp mijn grenzen aan te geven op een krachtige manier, zodat ik gehoord werd. Het gaf me de energie om aan te geven wat ik nodig heb. Terwijl ik moeite heb met boos zijn vanuit de angst niet lief gevonden te worden en ook omdat ik ben opgevoed met de norm dat je als meisje / vrouw je boosheid niet hoort te uiten. Tegelijkertijd werd ik me bewust dat ik mijzelf niet zie als huishoudster, al doe ik wel de nodige huishoudelijke taken, en dat ik ook door anderen niet zo gezien wil worden. En inmiddels heb ik geleerd dat het uiten van je emoties, o.a. boosheid, gezond is. Dus dank aan mijn zoon voor het voorhouden van deze leerzame spiegel!