Kiezen op gevoel

radertjes hoofd

Kiezen op gevoel

Inmiddels is het twaalf jaar geleden dat ik de beslissing nam om mijn vaste contract als verpleegkundige op te zeggen, na de geboorte van mijn jongste zoon. Het onregelmatig werken, de nachtdiensten, de stress van een gezin met 2 jonge kinderen en mijn vaste oppas die stopte hebben hier allemaal in meegespeeld. Maar het belangrijkste was dat ik weinig plezier had in mijn werk, en ik begreep niet goed waarom. Ik had het gevoel dat ik er niets aan kon veranderen. Ik voelde me niet meer thuis in het team, de sfeer en de manier van communiceren voelden niet meer zo veilig als daarvoor. Terwijl ik het werken met mensen erg leuk vond (en vind) en prima kon opschieten met mijn collega’s. Toch zag ik geen andere mogelijkheid dan weggaan.

Als ik nu naar mijzelf 12 jaar geleden kijk, met de kennis en ervaring die ik nu heb, zie ik dat ik gekozen heb puur op gevoel: het voelde niet goed meer. Nu denk ik dat het heel anders kunnen lopen als ik toen mijn gevoelens en gedachten met iemand die niet rechtstreeks betrokken was, had besproken. Dan had ik misschien beter afstand kunnen nemen en beter kunnen begrijpen waar deze gevoelens vandaan kwamen. Inmiddels ben ik een enthousiast gebruiker van het model van de Innerlijke Familie. Dus wil ik met de kennis van nu, dus met dit model, kijken naar mijn situatie van toen om het nu beter te kunnen begrijpen. (De Innerlijke Familie bestaat uit 4 familie-leden (Schilden) die elk een groep eigenschappen en drijfveren symboliseren.)

Een kleine Schildenanalyse:

Mijn innerlijk meisje (verbinding zoeken, voelen)

In eerste instantie had ik het gevoel erbij te horen in het team, het voelde vertrouwd met collega’s (verbinding voelen), ook was ik naïef (schaduwkant van het meisje). Toen mij duidelijker werd dat er onder de oppervlakte van alles speelde wat niet open besproken kon worden en dat iedereen hier een rol in speelde, werd het veilige gevoel steeds minder. Ik voelde me te kwetsbaar (angst om afgewezen te worden) en deed steeds meer stappen achteruit, uit het team. Met andere woorden: ik verbrak de verbinding met het team omdat ik me te kwetsbaar voelde en te weinig vertrouwen had in mijzelf en in het team.

Mijn innerlijk jongetje (energie, willen)

Ik begon vol energie en met veel plezier (drijfveer van het jongetje) aan deze baan. Ik vond het leuk me te verdiepen in de mensen tegenover mij en om meer te leren hierover (leren en iets nieuws ontdekken: uitdagingen voor het jongetje). Parallel aan mijn innerlijk meisje die zich verder terugtrok, kreeg mijn innerlijk jongetje steeds minder plezier in het werk en steeds minder energie. De motivatie om er iets leuks van te maken, werd steeds lastiger op te brengen. Ik werd sarcastisch (zijn kwaliteit ‘humor’ met een gefrustreerde, boze ondertoon) en ging opzien tegen werkdagen. De stress van mijn innerlijk meisje had dus veel impact op het plezier en de zin (beide eigenschappen van het jongetje) in mijn werk.

Mijn innerlijke man (denk- en daadkracht)

Op basis van zijn daadkracht en zijn overtuigingen (deel van zijn ‘denkkracht’), bijv “niet zeuren, schouders eronder” en “je moet doorgaan, tegenslag hoort erbij” heb ik een tijd doorgewerkt, zo goed en zo kwaad als het ging.  Ik zat steeds meer ‘in mijn hoofd’ en werd bang om fouten te maken en piekerde hierover, waardoor het steeds krampachtiger verliep.  Mijn innerlijke man liet zich dus sturen door de emoties van mijn innerlijke kinderen, hij werd hier in meegezogen. Op basis daarvan nam hij de beslissing (deel van zijn ‘denkkracht’) ontslag te nemen.

Mijn innerlijke vrouw (realisme, waarnemen en verzorgen)

In het werk was zij aanwezig in mijn empathie voor anderen en in mijn intuïtie (alles waarnemen, weten met je lichaam als ijkpunt). Ook kon ik reflecteren op mijn handelen maar met de oordelen van mijn innerlijke man (de innerlijke vrouw oordeelt niet, zij kijkt met mildheid en empathie vanuit haar waarde(s)). Met enige mildheid en afstand naar mijzelf en de omstandigheden kijken, was lastig. Dat gold ook voor goed luisteren naar en reageren op mijn eigen emoties. (verdragen en verwerken van emoties, zoals een moeder zorgt voor haar kinderen.) Mijn innerlijke vrouw was nog niet sterk genoeg. Inmiddels lukt me dat steeds beter. 

Ik ben blij dat ik in de tussentijd het model van de Innerlijke Familie heb leren kennen en ermee heb leren werken. Nu kan ik deze wijsheid ook inzetten voor anderen!

Things don’t get easier, you got better!