Goed genoeg?!

iphone Janita 804

Goed genoeg?!

De gedachte ‘niet goed genoeg’ kom ik, en velen met mij, regelmatig tegen in mijn hoofd. Gepaard  gaand met  zo’n zeurend gevoel van falen, schaamte, perfect willen zijn en niet meetellen. Voor mij regelmatig aanleiding geweest voor een flink rothumeur, slecht slapen ed.

Meestal gaat hier een klein voorvalletje aan vooraf: een domme fout, een scherpe opmerking van bijvoorbeeld een collega of ‘dingen’ die tegenzitten. Soms kan ik dit van me af laten glijden, andere keren wordt ik hierdoor geraakt. Inmiddels heb ik vrij snel door dat de gedachte ‘niet goed genoeg’ weer opduikt en merk ik dat ik weer in mijn valkuil van het persoonlijk opvatten, ben gestapt.

Sinds ik het model van de Innerlijke Familie ken, ben ik beter gaan begrijpen hoe dit werkt. Door te beschrijven hoe mijn valkuil eruit ziet aan de hand van dit model, hoop ik meer duidelijkheid te kunnen geven voor de ‘buitenwereld’ en (h)erkenning voor degenen die hier zelf tegenaan lopen.

De gedachte ‘niet goed genoeg’ heb ik leren herkennen als de mening van mijn innerlijke man. Hij constateert dat de zaken niet zijn gegaan zoals het moest of hoort en velt zijn oordeel: niet goed genoeg. De basis hiervoor is zijn regelboek of wetboek, met hierin zijn overtuigingen mbt wat goed en fout is. Deze overtuigingen heb je gedurende je leven meegekregen of opgepikt, bijv uit je opvoeding. In mijn herinnering kreeg ik als kind vaak te horen “je moet goed je best doen”, maar zonder bevestiging als je het goed deed . In mijn hoofd vormde zich toen de gedachte ‘je bent niet goed genoeg’.

Wanneer ik geraakt wordt door zo’n voorval is het mijn innerlijk meisje dat gekwetst wordt, in eerste instantie door datgene wat verkeerd gaat en de pijn die dit soms geeft, maar ook door het absolute en negatieve oordeel van mijn innerlijke man. Het meisje staat open voor allerlei signalen uit de wereld, vanuit de wens tot het aangaan van een veilige verbinding met anderen. Zij fungeert als ‘antenne’, bij mij staat deze vrij gevoelig afgesteld.  Mijn meisje raakt dan gespannen en kan dus moeilijker contact maken met anderen. Omdat dit niet (goed) lukt, wordt ze nog meer gespannen en wordt ze verdrietig. De pijn van mijn meisje en de afkeuring van mijn man versterken elkaar. Deze botsing vormt mijn dilemma/ conflict tussen mijn gevoel (meisje)en verstand (man) m.b.t. ‘niet goed genoeg’ zijn. Met alle gevoelens en gedachten waarmee ik dit stukje begon.

Gelukkig biedt het model van de Innerlijke Familie ook oplossingen voor zulke situaties: de hefboom. De hefboom is dat innerlijk familielid die de meeste manouvreerruimte en –mogelijkheden heeft. Voor mij is dat mijn innerlijke vrouw, zij kan vragen wat er precies is gebeurd en hoe alle innerlijke familieleden in de situatie staan. Dan wordt duidelijk dat mijn meisje zich persoonlijk geraakt voelde en mijn man klaarstond met zijn oordeel daarover.  Mijn vrouw voelt mee met mijn meisje en kan haar troosten, anderzijds kan zij de overtuigingen van mijn man toetsen op hun waarde. Het betekent dat mijn meisje zich gehoord en erkend kan voelen, en dat de wijsheid en ervaring van mijn innerlijke vrouw verstevigd wordt: ik ben de moeite waard, ook al trap ik weer in mijn valkuil. Zij kan ook de pijn (ver-)dragen en verwerken. Inmiddels weet ik ook dat ik haar hiervoor de tijd moet gunnen. Ook heb ik een aantal overtuigingen uit mijn regel-/wetboek kunnen nuanceren of aanpassen op basis van wat past bij mij en bij die situatie. Bijv ‘het is pas klaar als het perfect is’ is geworden ‘ook als het niet perfect is, kun je ermee aan de slag’. Mijn innerlijk meisje kan zich ontspannen, mijn innerlijke vrouw neemt dit waar in haar lichaam en weet: ik ben goed genoeg!

Janita Vos,

Perspectief Counselling in Apeldoorn